Rome Alone

Μια απόφαση εν θερμώ, όταν αφορά ένα ταξίδι επιβεβαιώνεται από δύο παράγοντες. Τον καιρό και την παρέα. Η λιακάδα, η ζέστη  και το νεφελοκυνηγητό  της Ρώμης  σε συνδυασμό με την υπέροχη παρέα που μου κράτησε ο ανεπανάληπτος εαυτός μου ήταν η πλήρης απόδειξη ότι ορθώς έπραξα και το αποφάσισα πάνω σε μια  (ακόμα) κρίση φυγής.
Το ότι επρόκειτο για αυτό και μόνο,μια κρίση φυγής που έγινε πραγματικότητα, αποδεικνύεται και από τον κρυφό της χαρακτήρα. "Ινκόγκνιτο στη Ρώμη", ήταν η μοναδική ταινία που δεν έχει παιχτεί ίσως. Όλες τις άλλες τις είχα δει. Ωντρευ και Τζούλια σας ευχαριστώ, με ενθαρρύνατε με τον καλύτερο τρόπο.
 Και επιβραβεύθηκα για την εν θερμώ απόφασή μου, η Ρώμη με επανέφερε στην αρχή που συνέβησαν όλα, στη μήτρα της Ιστορίας. Ευτυχώς  ξαναγεννήθηκα άνθρωπος, άρχισα πάλι να παρατηρώ και  να θρώσκω άνω.
Και από όλες τις αισθήσεις αυτή που με πηγαίνει τόσο βαθιά που με σπρώχνει με κινητήρια δύναμη αόρατη και όμως πολύ έντονη είναι  η γεύση του φαγητού. Αλλά ας τα πάρουμε με τη σειρά και από την αρχή. 

O Pater Tiberinus, στις 8 Δεκέμβρη τον γιόρταζαν με έναν ξεγυρισμένο εξαγνισμό.

Το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα μέσα στην κρίση που λέγαμε δεν ήταν το πώς θα πάω τώρα εγώ εκεί, αυτό ήταν το λιγότερο. Ήταν το που θα μείνω τώρα εγώ εκεί γιατί ο ανεπανάληπτος εαυτός μου έχει ένα θέμα: του αρέσει  να αράζει. Και αυτό στο εξωτερικό στοιχίζει. Επέλεξα λοιπόν το κονάκι μου με μοναδικό κριτήριο τα τετραγωνικά και η τιμή να είναι αντιστρόφως ανάλογα. Πολλά τετραγωνικά, χαμηλό κόστος. Υψηλό ταβάνι  μετά χαράς. Είχα τύχη τους πασίγνωστους sette colli  της πόλης και έτσι βρήκα ένα κεντρικό χώρο με ύψος πέντε μέτρα που δεν είχε πολλά και ήταν προσβάσιμο απο παντού! Το βρήκα για 46 ευρώ/μερα αρχική και ήταν καταπληκτικό σποτ!  Incognito Tip : Αν επισκέπτεστε τη Ρώμη για πρώτη φορά και ψάχνετε για εύκολο και φτηνό τρόπο να φτάσετε στο κέντρο της πόλης  μπείτε στο  www.sitbusshuttle.com  και δείτε τα δρομολόγια. Με έξι ευρώ φτάνετε στο κέντρο (εγώ σταμάτησα στην piazza Cavour) και μετά μπορείτε να συνεχίσετε όπως θέλετε και αγαπάτε . Η Ρώμη έχει πολύ παλιά παράδοση στην μετακίνηση και αυτό φαίνεται και στο σύγχρονο επισκέπτη.  Προτίμησα να κινηθώ με ένα εισητήριο 72 ωρών και δοκίμασα όλα τα μέσα, τράμ, λεωφορεία, μετρό.(το τελευταίο μία φορά μόνο, δεν το συμπαθώ καθόλου). Έχουν ένα κόλπο στις στάσεις, έχουν λίστα με τις στάσεις της κάθε γραμμής. Οταν στον ίδιο δρόμο έχει πάνω από μια στάσεις αναφέρουν μόνο το  όνομα του δρόμου και απο κάτω σε παρένθεση τον αριθμό των στάσεων π.χ. (Via Aureliana 2 fermate). Την πρώτη φορά είχα συγκρατήσει μόνο το όνομα της στάσης και μπερδευόμουν. Μόλις το παρατήρησα όμως το σημείωσα με περηφάνεια. Το είχα καταλάβει αφεαυτής μου. Με είχε βοηθήσει φυσικά ο ανεπανάληπτος εαυτός μου που διακρίνεται για την παρατηρητικότητά του. 

Αυτή τη σπηλιά βρήκα εγώ στη Ρώμη και η  Lupa δεν ήταν εκεί... ούτε ο δρυοκολάπτης της ιστορίας. 

(Να θυμηθούμε τώρα ότι η Ρώμη δεν είναι τυχαία πόλη. Όχι γιατί τα δίδυμα διαφώνησαν και ο Ρωμύλος σκότωσε τον Ρώμο και έγινε αυτός βασιλιάς στην πόλη αλλά γιατί ο πρώτος πόλεμος που έγινε από τους κατοίκους της συνέβη για τις γυναίκες. Η πόλη χρειαζόταν να μεγαλώσει και απο τα αρχαία χρόνια, το συνοικέσιο είχε πολλούς τρόπους. Διάβασα για την εκδοχή ότι ο Ρωμύλος, σκεπτόμενος απλά, κάλεσε τους γείτονες τους Σαβίνους να γιορτάσουν παρέα ένα θρησκευτικό παρτάκι και οι Ρωμαίοι ενεργώντας απλά τους άρπαξαν τις γυναίκες και ξεκίνησαν κάτι σπρωξίδια που κατέληξαν σε πόλεμο. Και κοίτα να δεις που έγιναν όλα αυτά και εγώ μετά από τόσα χρόνια βρίσκομαι στη  Viale Giulio Cesare  και τα διαβάζω στη wikipedia στα ιταλικά για να κάνω εξάσκηση! 

Η ιστορία αυτή με αναστατώνει για έναν ακόμα λόγο, αναρωτιέμαι πότε επιτέλους θα το πάρουμε απόφαση οι γυναίκες,  να κάνουμε και εμείς κάτι παρόμοιο βρε αδερφέ, να τώρα που δεν φτάνει ο αντρικός πληθυσμός ούτε για ζήτω, να κάνουμε ένα θρησκευτικό παρτάκι και εμείς, ή γκαλά δεν θα κολλούσα στον τύπο της εκδήλωσης και να πάρουμε το θέμα στα χέρια μας. Αλλά εμείς έχουμε προχωρήσει πολύ σε σχέση με τους αρχαίους και ακολουθούμε ανελλιπώς βουδιστικά πρότυπα παριστάνοντας ότι δεν μας νιάζει η ανεπάρκεια αυτή, αρκεί που είμαστε κοριτσοπαρέες. Ντροπή μας τέτοια ψέμματα, ποιός ξέρει πόσες δαγκωνιές από το πιο διάσημο ανοιχτό στόμα μας αναλογούν. 

La bocca della verita 

Το στόμα αυτό το επισκέφτηκα κατά τύχη. Με έβγαζε η διαδρομή της γραμμής 44 που θα με πήγαινε  στη στάση Rippa  για να επισκεφτώ το μοναδικό εστιατόριο του  Da Εnzo στο Trastevere. Καθυστέρησα όμως τόσο πολύ στη διαδρομή, έτσι όπως ανεβοκατέβαινα στις διάφορες στάσεις που μου άρεσαν όλα όσα έβλεπα και ας μην είχα ιδέα τι ήταν το καθένα που τελικά όταν έφτασα ο ίδιος ο Enzo μου είπε ότι η κουζίνα είχε κλείσει. Ήταν η τελευταία μου βραδιά στην πόλη και δεν το έβαλα κάτω. Κράτησα την πείνα μου και αρκετή ώρα αργότερα θα περνούσα το κατώφλι του Collibri. (https://www.tripadvisor.com/Restaurant_Review-g187791-d1933291-Reviews-Il_Colibri-Rome_Lazio.html ). 

Εκεί, τρώγοντας  φετουτσίνι αλ ταρτούφο και πίνοντας κόκκινο κρασί, θα ξαναέβρισκα όλη την πόλη στο φαγητό μου. Η τρούφα μου άφηνε στον ουρανίσκο τη γεύση της γης, μια χωμάτινη λιχουδιά εξαιρετικής υφής. Έφαγα όλο το φαγητό μου για πρώτη φορά, εδώ και πολύ καιρό και υποσχέθηκα στον ανεπανάληπτο εαυτό μου ότι θα τον ξαναπάρω μαζί μου για την επόμενη ανακάλυψη. 

Σε αυτό το ταξίδι  η ανακάλυψη είχε τον κωδικό  Testaccio.  Πρωτοάκουσα ότι υπήρχε το Testaccio, πριν από 6 μήνες περίπου στην Κέρκυρα. Αυτό ήταν και το τάμμα του ταξιδιού μου. Βρίσκοντάς το ανακάλυψα και άλλα :  ένα λόφο φτιαγμένο από αμφορείς λαδιού, μια περιοχή γεμάτη γκράφιτι και μικρά μαγαζιά sui generis,  μία πυραμίδα στα σύνορα με το Trastevere, ένα παλιό νεκροταφείο, μάλλον αγγλικό, και μια περίεργη διαδρομή που ο ανεπανάληπτος εαυτός μου μου είπε  ξεκάθαρα : εγώ από εκεί μαζί σου δεν περνάω... " Και δεν πέρασα. 

Η είσοδος στο  Mercato Testaccio

Αφήνω την τελευταία φωτό να εξάψει τη φαντασία σας, μέχρι το επόμενο post που θα μιλάει αποκλειστικά για το  Testaccio. Έχει και συνταγές με συκωτάκια. Μέχρι τότε ελπίζω η Ιταλία να αποφασίσει ώριμα στο δημοψήφισμα της 4ης Δεκεμβρίου και να αφήσει την Γερουσία εκεί που βρίσκεται. Στο Palazzo Madama.  Arrivederci!