" Certain places seem to exist mainly because someone has written about them " Joan Didion

(παρένθεση στον απόηχο της Ρώμης) 

Ένας συνδυασμός συμπτώσεων, πληροφοριών βιολογικού χαρακτήρα  και γεγονότων έκαναν το νησί της Κέρκυρας να έχει ιδιαίτερη θέση στη δική μου ζωή που συνοψίζεται στον κωδικό  "Corfuλα". 

Η Corfuλα είναι ο δικός μου τόπος. Έχει τη μυρωδιά του νησιού και την ελευθερία που σου εμπνέει το μέρος σε ανύποπτα σημεία, όπως π.χ. στο αεροδρόμιο. Λατρεύω την αίσθηση όταν κατεβαίνω τη στενή σκάλα του de Havilland DHC 8 - 400 και ξέρω ότι δεν με περιμένει κανένα λεωφορείο ή φυσούνα απλά θα χρειαστεί να περπατήσω μέχρι το κτίριο του αεροδρομίου. Κάθε φορά που πηγαίνω (και δεν βρέχει) στέκομαι στη μέση της διαδρομής να κάνω μια περισκόπηση στο φως του νησιού, έχοντας καταλάβει πια ότι δεν καταλαβαίνω πάντα γιατί κάνω αυτό που κάνω αλλά έχω πλέον εμπιστοσύνη σε αυτή τη σταθερή φωνή μέσα μου που μου ζητάει να το κάνω κάθε φορά.  Και όταν τελικά περπατήσω και φτάσω στη Corfuλα με προϋπαντεί πάντα το χαμόγελο της Σοφίας. Μα για αυτό θα μιλήσω άλλη φορά. 

 Ταξίδι το ταξιδι έγινε δικός μου τόπος η Corfuλα . Και αυτή η επανάληψη δεν μπορεί να μειώσει το θαυμασμό με τον οποίο  αντικρύζω σε κάθε ταξίδι την contrafossa, τη θαλάσσια τάφρο να κάνει ακόμα πιο εντυπωσιακή τη Cortina, το συνδετικό τοίχο του Παλιού φρουρίου, που το σήκωσε αρχιτέκτονας εξπέρ στα αμυντικά αναχώματα, γνήσιο τέκνο της Αναγέννησης,  ο Sanmicheli.  Και στο βάθος ο Βίδος, το νησάκι με την στενάχωρη ιστορία και πιο πέρα λίγο οι αλβανικές ακτές, λίγο οι ηπειρώτικες και ανάμεσα  η θάλασσα με τη γυαλάδα του θόλου να ζαρώνει από λογής λογής πλεούμενα.

Κι όσο το αυτοκίνητο της Σοφίας κινείται, τρέχει μαζί του και το βλέμμα μου. Μέχρι να πάρει μια ιδέα από το μεγαλείο του Λιστόν, έχουμε περάσει την Πύλη της Σπηλιάς και στρίβουμε στα Μουράγια, εκεί που κάθε άνοιξη τα χελιδόνια και οι γλάροι φέρνουν μπροστά στα μάτια μου αμόλευτη την έννοια της επιβίωσης. Γρήγορα, θα περάσουμε από τον ίσκιο που αφήνει το νέο φρούριο στο δρόμο και μέσα μου θα έχουν ανακατευτεί όλα αυτά τα σημάδια από το πέρασμά των Βυζαντινών, των Ανδηγαυών, των Βενετών, των Γάλλων,  των  Άγγλων για να έρθουν στο τέλος  οι Νεοέλληνες. Για τους τελευταίους όμως θα μιλήσω άλλη φορά...

Αυτή τη φορά, έκανα το ταξίδι με την καρδιά βαριά. Ο καλός μου φίλος και καπετάνιος Κώστας Γουζέλης ήταν πλέον στον ουρανό αντί στις θάλασσες, και εγώ με συντροφιά  μόνο κάτι σκόρπιες θύμησες από τις τελευταίες μας συναντήσεις μπήκα στα καντούνια της παλιάς πόλης να τριγυρίσω λίγο τη θλίψη μου να τη ζαλίσω τάχα.

Με την ηχώ της φωνής του που με πείραζε γελώντας ότι έγινα κερκυραία (δηλαδή την άφησα την Πάρο) και με τους ήχους των παιδιών που έπαιζαν αμέριμνα στον απροσδόκητο ήλιο της ημέρας περπάτησα ήσυχα και αργά μήπως και βρω κάποιο σημάδι του φίλου μου πασίγνωστου για τις πλάκες του και τα χωρατά του  ή έστω του Θεού, του αγνώστου πάντα εξίσου γνωστού για τις παντός είδους φάρσες του. Ένα νεύμα έψαχνα που θα ηρεμούσε αυτή τη μοναξιά που αφήνει ο θάνατος ενός δικού μας ανθρώπου και αλυχτά μέσα μας σαν σκυλί ή σαν λύκος.  Βρήκα μόνο αυτό ...

... και ευθύς αισθάνθηκα τεράστια ευγνωμοσύνη για τη δική μου Corfuλα.  Η Corfuλα μου έμαθε ότι  κάθε τόπος στη ζωή μου γίνεται σημείο στο δικό μου χάρτη όταν μέσα από τη δική του εξερεύνηση λύνω τα αινίγματα της ζωής μου. Και σε αυτό το ταξίδι, ανάμεσα στα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά  ούτε η στολισμένη πόλη ούτε οι φωτισμένες της εκκλησιές δεν με βοήθησαν να  ακουμπήσω κάπου το παράπονο για την πρόωρη απώλεια του φίλου μου. Μόνο αυτά τα απλωμένα ρούχα του εργαζόμενου Άη Βασίλη  χώρεσαν τα ερωτηματικά μου, ίσως γιατί συμβόλιζαν ένα εξίσου μεγάλο ερωτηματικό. Όταν είμαστε παιδιά αναρωτιόμαστε αν υπάρχει ο Άη Βασίλης, όταν μεγαλώνουμε λίγο αναρωτιόμαστε τι είναι ο θάνατος, δημιουργώντας ασυναίσθητα μια αόρατη ευθεία αποριών.  

Είμαι αδύναμος χαρακτήρας και όταν λύνω τις απορίες μου αμφισβητώ κυρίως τον εαυτό μου. Για αυτό το μόνο γενναίο στη συμπεριφορά μου είναι η ποσότητα του φαγητού και του κρασιού που με συνοδεύουν σε αυτές τις περιστάσεις.  Στη Corfuλα μου εκτός από τη Σοφία, δύο είναι οι αγαπημένοι μου μαγείροι. Ο Σπύρος στον Άγιο Μάρκο και η Μαρίνα στην εβραϊκή συνοικία στην πόλη της Κέρκυρας. 

Αυτή τη φορά ο κλήρος έπεσε στη Μαρίνα. Το κακοτρύγι, ποικιλλία αμπέλου που αναφέρεται σε φράγκικο διάταγμα του 1476 παρακαλώ, ενός Δεσπότη στη Ζάκυνθο, συνοδεύει με το πλέον άξιο τρόπο τα μαγειρευτά της Μαρίνας, ενώ από το YouTube η playlist του μαγαζιού είναι αντίστοιχη της ποικιλλίας των μπαχαρικών που βάζει στο σοφρίτο της. 

Ναι, η Corfuλα μου δεν έχει καμία σχέση με την τουριστική Κέρκυρα που αγκομαχά από τις ορδές των ασεβών με την αναψοκοκκινισμένη σάρκα που χύνονται μιλούνια στο νησί. Είναι καθόλα υπαρκτή και δεν κρύβεται, μόνο που τα καντούνια γίνονται λαβύρινθος για τους αδαείς και δεν είναι εύκολος ο προσανατολισμός. 

 Τότε ο μόνος αρωγός είναι η φωνή που όλοι έχουμε μέσα μας και που πάντα, όσο και ψυθιριστά και αν το πεί μας δείχνει το δρόμο.